Dag 10 - Atami

De laatste dag in Atami.

En aangezien we een auto hebben zijn we nog een rondje gaan touren. Eerste stop: de Nirayama Reverberatory Furnaces.

Het klinkt allemaal een beetje vaag, maar schijnbaar zijn het napalmovens, wat mij nog steeds niks zegt. Maar goed, het zijn ovens die gebruikt werden om kanonnen te maken. Ze staan er al sinds 1853.

Een minuutje of 20 verderop kwamen we bij de Shuzenji Tempel.

Bij de ingang staan deze beelden. Ik weet nooit of ze bedoeld zijn om angst aan te jagen, of dat het een Japanse voorouder van Gerard Joling moet voorstellen (een beetje gay).

Een mooi beeldje bij de ingang:

Bij veel tempels staan dit soort draken die water spugen, waarmee je je handen kunt wassen voordat je gaat bidden:

De ingang van de tempel:

Er was een klein museumpje dat er vooral was voor een dodenmasker van Minamoto Yoriie (1182-1204). Dat was de tweede shogun van Kamakura, die vermoord werd in deze tempel. Door vergif in z’n badwater:

Geen idee waarom deze zo boos keek:

Een oude lantaarn:

De bomen zijn hier al uitgebloeid:

Een woodblockprint van hoe het er hier vroeger uitzag:

En zo ziet het er nu uit:

Iets veranderd, en ze hebben tegenwoordig een Pokemon putdeksel:

We hebben nog een rondje door het dorp gemaakt. Langs een mooi bruggetje:

En toen zijn we verder gereden naar Joren Falls. Deze waterval is 17.000 jaar geleden ontstaan, toen na een vulkaanuitbarsting de loop van de rivieren is gewijzigd. D’r staat een beeld van een mannetje die de weg wijst:

Nog even een paar honderd meter naar beneden, de trap af. En daar is hij dan:

Doordat er in dit gebied zoveel bronwater is, dat een redelijk vaste temperatuur heeft, zijn er een hoop wasabi-plantages:

Het is wel mooi om te zien, al dat groene blad:

En dit zijn dan die rauwe wasabi’s:

Ik heb het maar bij een wasabi ijsje gehouden, die smaakte goed:

Van de Joren Falls zijn we naar de Kawazu 7 Waterfalls gereden. Net voordat we aankwamen moesten we over dit bouwwerk heen. De Kawazu-Nanadaru Loop Bridge. De brug is 45 meter hoog en je draait er twee rondjes overheen. Net als je d’r duizelig van begint te worden ben je aan de andere kant:

Er zijn zeven watervallen, de een wat mooier en groter dan de ander:

Een beeldje bij een van de watervallen:

Halverwege het pad naar boven stond er een kratje met allemaal kleine plantjes:

En iets verderop stond deze struik langs het pad. Een papierstruik, schijnbaar:

De laatste waterval was Kamadaru Falls. Waar het water over een stuk lava heen naar beneden komt:

Daarna kon je nog een stuk naar boven klimmen, naar de ‘Origin of Saruta Depth’. Ik dacht dat dat het begin van de watervallen zou zijn ofzo, maar het bleek dat Sarutha een god was die hier ooit een grote forel heeft gevangen.

Voor niks helemaal naar boven geklommen dus:

Toen maar weer naar beneden gelopen. Onderweg stond er een mandje met stenen langs de kant. Voor 100 yen mocht je er één op een geluksmandje in de rivier gooien. Maar daar zat net een vogeltje op te chillen:

’S avonds dachten we te gaan barbecuen. Wij vlees gehaald. Komen we bij het hotel terug, blijkt dat de barbecues alleen in het weekend geopend zijn. Dus toen alles maar in de koekenpan gegooid…