Op volgorde

Dag 01 - Osaka

12 uur en 15 minuten vliegen. Een beste zit. Met een nerveuze scandinavier naast me, die om de 15 minuten anders moest gaan zitten op zijn stoel. Halverwege de vlucht was hij opeens z'n portemonnee kwijt, dus daar moest naar gezocht worden. Bleek gewoon in z'n tas te zitten. Wat een irritante kneus. Rond 11:30 kwamen we aan in Osaka, waar een beste rij bij de douane stond. Ladingen met Chinezen. Gelukkig liep het allemaal wel snel door, zodat we net na 12 uur al buiten stonden. Met de Rapi:t naar Osaka: 

Waar we net na 14:00 aankwamen bij het hotel. Normaal zijn ze in Japan nogal stipt met inchecken om 15:00 is inchecken om 15:00, maar we hadden geluk en mochten meteen de kamer op. Meteen maar een uurtje slapen. 's Avonds zijn we nar Fugetsu gegaan, okonomiyaki, blijft favoriet:

En een sake cocktail, met sudachi; een kruising tussen yuzu en sinaasappel:

Daarna nog een rondje door de buurt gelopen en toen vonden we het wel mooi geweest.

Zo'n nacht overslaan in een volgepakt vliegtuig hakt er wel in.

Dag 02 - Regen in Osaka

Aardig geslapen, misschien door de melatoninepillen. Of gewoon doordat we afgemat waren gisteren. Vanochtend een gemixt ontbijtje, sushi, bacon en brood:

Het zou de hele dag regenen, dus we zijn naar een overdekt winkelcentrum gegaan. Op weg erheen was de weg afgesloten voor de Expo Ekiden. Schijnbaar hebben ze in Japan een marathon in estafettevorm:

Bij de Parco:

Ook voor Japanners en andere touristen bleek overdekt winkelen op zondag een aardige bezigheid. Ze zijn hier wel enorm snel bang voor regen: één druppel en de paraplu moeten open:

Op weg terug naar het hotel hoorden we muziek. Een soort Japanse Backstreet Boys:

’S avonds zijn we tonkatsu gaan eten. De rosu katsu variant, met een vetrandje erin:

Daarna hebben we nog een rondje door de buurt gemaakt.

Pokemon Center DX:

En een Namco winkel:

En toen terug naar het hotel, waar ze elke avond de flessen drank tevoorschijn halen:

Dag 03 - Uji & Kyoto

Mooi vroeg wakker, dus wat doe je dan? Naar de Lawson voor een broodje en wat drinken. Het begint net licht te worden:

We zijn vanochtend naar Uji gegaan. Een stadje dat net onder Kyoto, op een uurtje met de trein van Osaka ligt:

Ze hebben hier sinds een paar maanden een Nintendo Museum geopend op de plek waar voeger de fabriek van hun speelkaarten stond:

Je moest vooraf reserveren. We hadden het eerste tijdslot van de dag, dus we konden om 10:00 naar binnen. Lekker rustig nog:

Het museum ligt een beetje vreemd, het doet allemaal niet heel erg “Nintendo” aan: een kleine heuvel met wat gras en een Mario in een paal. Maar verder is het veel steen, staal en beton.

Niet heel gezellig. OK, de paraplubakken waren wel leuk:

En ze hadden een exclusieve putdeksel. Je moet er maar op komen:

Eenmaal binnen werd je verwelkomd door een familie van Toads. Je kon ze laten zingen door hun hoofd zachtjes op en neer te bewegen:

Binnen mocht je vrijwel nergens foto’s maken. Toch een beetje suf, in een museum waar zo’n beetje alle Nintendo consoles en games ooit te zien zijn. Een foto van Nintendo’s website:

Je kon er op een grote controller spelen:

En de gift shop was wel leuk: 

Maar met een half uurtje stonden we weer buiten. Vanaf het museum zijn we nog een stukje door Uji gelopen.

De Byōdō-in tempel uit 1052 is een van de UNESCO World Heritage Sites in Japan:

De Phoenixhal staat op de achterkant van de 10-yen muntjes:

De phoenix staat op het 10.000 Yen-biljet:

Het dorpje ligt aan een rivier en staat bekend om de Uji-thee. De oudste theewinkel in Japan, uit 1160, staat hier.

Uji Station, een apart gebouw, opgetrokken uit beton, ontworpen door Hiroyuki Wakabayashi:

Van Uji zijn we met de trein naar Kyoto gegaan. Het laatste stukje wilden we de bus pakken, maar dat is daar inmiddels bijna niet meer te doen: teveel toeristen, dus de bussen zijn afgeladen vol. Dus zijn we maar gaan lopen, naar Kiyu-mizudera, bovenop een heuvel:

Achter de massa aan, tussen de busladingen vol Chinezen:

Een beeld van een kraanvogel bovenop het Gion Pavillion:

Ik was nog even de lange trap naar de Kodai-ji tempel op gelopen. Het 24 meter hoge beeld kan je veraf al zien. Eenmaal boven bleek dat je 300 yen moest betalen om binnen te komen. Dat is tegenwoordig nog geen 2 euro, maar helaas “ cash only” en ik had alleen pasjes bij me. En om nou nog een keer die trappen op en neer te gaan ging me wat ver, dus snel een foto van een meter voorbij de kassa gemaakt:

Daarna zijn we via Maruyama Park verder gelopen:

In Gion, het oude wijkje van Kyoto, stond bij het Shirakawa Canal een mooie Toyota Century. Dit model wordt al sinds 1967 gemaakt en is alleen te koop bij een beperkt aantal Toyota dealers in Japan:

Een phoenix op de velg:

Aan het eind van de middag waren we weer terug in Osaka. ’S avonds zijn we sushi gaan eten. Ook de sake komt hier via de lopende band naar je toe:

Baby aaltjes en garnaaltjes:

Na het eten hebben we nog wat rondgekeken in de winkelstraten van Shinsabashi:

Dag 04 - Osaka

Een mooie dag in Osaka, zonnig, nog een beetje aan de koude kant. Gisteren had ik de telefoon bijna leeg, maar vandaag zag ik bij de 7-Eleven deze leenaccu’s. Voor 2 euro kan je die 48 uur gebruiken:

In het wijkje waar we zitten, bij Amerikamura, staan 50 van dit soort vage straatlantaarns:

Een tweedehandswinkeltje, tot de nok gevuld met oude spullen en speelgoed:

Omdat het lekker weer was zijn we richting Namba gewandeld. Er zitten hier wat winkels met hobby-artikelen, waar ook wat vage types rondlopen. Toen we een lift instapten stond er een kerel met een soort helm op z’n hoofd met twee antennes aan de zijkant. Ik dacht eerst dat het een scooterhelm was, maar die gast liep ook in een yukata en op slippers rond. Daar ga je niet mee op de scooter lijkt me. Geen idee wat het moest voorstellen. Een paar winkels verder zagen we ‘m weer rondlopen. Ik wilde d’r nog een foto van maken, maar toen was hij opeens verdwenen tussen de hobbyspullen…

Dōtonbori, aan de rivier, met mooi weer:

De winkel van Louis Vuitton, met de bloemen van Takashi Murakami:

’S middags hebben we een tijdje op het plein bij Amerikamura gezeten. Mensen kijken:

’S Avonds zijn we naar een Korean BBQ toko gegaan, daar hadden ze onder andere wagyu:

Druk aan het bakken, met een afzuiger boven tafel:

Tot m’n telefoon ging. Een beetje vaag gebrabbel waar ik weinig van verstond. Ik dacht dat het zo’n telefonische verkoper van de krant was. “Ik ben op zoek naar Valeri”. Ja doei, die is er niet. En de hoorn erop gegooid. 

Belde hij een minuut later terug, bleek het iemand van de arbo van Val’s bedrijf te zijn. Daar hadden ze schijnbaar niet doorgegeven dat ze, na ziek te zijn geweest, op vakantie was. “Heeft u misschien een telefoonnummer van haar”? Mwah, ze zit tegenover me, ik kan d’r ook even geven?

Na het eten was het begonnen te regenen:

Maar dat houdt de shoppers niet tegen:

Dag 05 - Umeda & Teamlab

Vandaag zijn we naar Umeda Station gegaan. Rondom dit treinstation in het noorden van Osaka hangt het van winkels aan elkaar. Buiten bij Grand Front Osaka stond dit beeld. Ted Hyber:

In Daimaru Umeda zit de Nintendo Store van Osaka:

Donkey Kong artikelen:

Op dezelfde afdeling was een tijdelijke winkel van Tamashii Nations, met een paar Gundams:

Buiten staan gigantische kantoorgebouwen. Bovenop Sony leek een ruimteschip te staan:

Pork Tamago Onigiri. Een stuk ei, met smac en rijst. Klink vies, maar is lekker:

Grappige brievenbussen op straat:

De Umeda Ventilation Tower. Een kunstwerk uit 1963 van Murano Togo. De torens voorzien het ondergelegen Whity Shopping Center van frisse lucht:

Op weg terug bij het hotel, in Shinsaibashi, het 37 meter hoge Vicki! I -- I Thought I Heard Your Voice! (1964), van Roy Lichtenstein:

’S avonds zijn we bij de Mos Burger om de hoek gaan eten:

 

En daarna naar Teamlab Botanical Garden:

Deze tentoonstelling is geopend vanaf zonsondergang:

Je kon tussen de gekleurde opgeblazen eieren doorlopen. We hadden een zaklamp meegenomen, want het park was verder belabberd verlicht.

Ze hadden een paar springende konijnen met een raar herhalend muziekje erbij. Dat was wel een rare ervaring. Alsof je aan het hallucineren was:

En een bosje met eieren waar muziek uit kwam. Grappig verzonnen wel:

Aan het einde liep je een stukje langs het water, met een drijvende tentoonstelling:

S’ avond terug in Amerikamura, een mannetje in z’n auto, met Snoop & Dr. Dre over de speakers:

Dag 06 - Fietsen & Shinsekai

Na al het lopen van de afgelopen dagen zijn we vandaag maar eens een dagje gaan fietsen. Eerste stop, Osaka Castle. De grond waarop het kasteel staat is 61.000 vierkante meter groot:

De bouw van het kasteel is in 1583 begonnen. De gracht rondom het kasteel, met de metershoge muren:

Even een snack tussendoor: Yuzu Chicken:

En dan kunnen we naar binnen, door de gigantische poort. Sommige van de stenen bij Osaka Castle zijn bijna 50 vierkante meter groot:

Nog een poortje verder voordat je het kasteel kunt zien:

Erg mooi:

Eventjes een rondje om het kasteel, de drukte zit vooral aan de voorkant zo te zien:

Een 38 jaar oude foto van Michael Jackson bij het kasteel, tijdens de Bad Tour in 1987:

In de tuin naast het kasteel stond dit beeld:

Na een uurtje zijn we weer op de fiets gestapt, voor een volgende stop in een klein parkje.

Hier stonden al een paar boompjes in bloei:

De volgende stop was bij de Osaka Tenman Gū Shrine.

De shrine is gebouwd in 949. Het houten hoofdgebouw:

Een kleine vijver, met schildpadden:

Vanaf de tempel zijn we over Nakanoshima-eiland gefietst: een 1500 meter lang eilandje in de Tosahori River:

De Osaka City Central Public Hall, uit 1913:

Alles staat hier in het teken van de aankomende Expo 2025:

Na een kilometer of 15 gefietst te hebben kwamen we terug bij het hotel. Omdat het onze laatste dag in Osaka was zijn we nog even bij wat winkels gaan kijken.

’S Avonds hebben we bij Komeda’s gegeten. Altijd goed. En niet duur: 6 euro voor een bord:

Daarna zijn we nog even naar Shinsekai gegaan. Het wijkje is in 1912 opgebouwd, met New York’s Coney Island als voorbeeld voor de zuidelijke helft en Parijs voor de noordelijke helft.

Billiken is de god van geluk van de Kansairegio, en de mascotte van de Tsūtenkaku Tower:

De Tsūtenkaku Tower, die moest lijken op de Eiffeltoren:

En nog een mooie gevel, met Mount Fuji erop:

Terug in Shinsaibashi zijn we nog even bij Amerika-mura gaan kijken:

En toen was het wel mooi geweest:

Dag 07 - Atami

Vanochtend zijn we rond 10 uur met de Shinkansen richting Atami gegaan.

Het was een ritje van 2 uur:

Snacks voor onderweg: fried chicken with yuzu citrus pepper:

Mount Fuji werd zichtbaar toen we dichterbij Atami kwamen:

De top lijkt te dampen:

Welkom op Atami, waar we naast het station de huurauto konden ophalen:

We hebben een Nissan Note, met de achterbank plat pasten de koffers erin. Voorin kan je wel zien dat het een Japanse auto is: bij het instappen is het een beetje manoeuvreren om onder het stuur door te komen.

Wel grappig: de achteruitkijkspiegel is een beeldschermpje:

We zitten de komende 4 nachten in het Atami Spring Hotel in een soort appartementje:

Allemaal mooi geregeld. Het enige nadeel zijn de trappen die je moet lopen voor je er bent:

We hebben een klein zen-tuintje:

En een hot spring bad, met een open dak. Mooi chillen in de zon:

Aan het eind van de middag zijn we naar het Museum Of Art gegaan, dat hier een paar minuten verderop in de heuvels ligt:

Mooi uitzicht:

Ze hadden een reconstructie van een Gouden Theekamer, die in 1586 werd gebruikt in het keizerlijk paleis in Kyoto, en later in Nagoya Castle en Osaka Castle. Het origineel is ooit verloren gegaan tijdens een oorlog:

In de tuin van het museum is een bamboebos aangelegd:

En ze hadden er een paar oude theehuizen naartoe verplaatst:

Net als een oude poort, uit 1583, de Katagiri-mon:

Aan de voorkant van het museum kijk je uit over de oceaan:

Het museum is drie verdiepingen en ligt op een heuvel. Je kunt met een paar roltrappen helemaal naar beneden:

Waar nog een mooi verlicht plafond te zien was:

Ze hadden ook een aantal oude woodblockprints liggen. “Flower Viewing at Asakumaya”:

Met daarboven een foto van hoe het er tegenwoordig uit ziet:

Dat was wel mooi om te zien. ’S avonds zijn we bij een grote supermarkt gaan kijken, toch wel handig, met een auto…

Dag 08 - Rondrijden op Izu

Vandaag hebben we een rit langs de kust van Izu gemaakt. We zijn rond half achter vertrokken. De eerste stop was aan de Jagosaki Coast, bij het Kadowaki Lighthouse:

Naast de vuurtoren lag de Kadowaki Suspension Bridge.

De brug is 48 meter lang en ligt op 23 meter hoogte. Hij wiebelt een beetje in de wind als je eroverheen loopt:

Een stukje verderop ligt Shirahama Beach.

Het is hier erg populair bij surfers, die rustig liggen te wachten tot er een golf komt:

Op het strand liep deze rare vogel:

Aan de zijkant van het strand staat een tori:

De golven knallen tegen de rotsen eronder aan, zodat je boven bij de tori een plens water over je heen krijgt:

Een half uurtje verder langs de kust ligt Ebisujima Island. Het eiland heeft aan de ene kant witte zandrotsen, en aan de andere kant zwart vulkanisch gesteente.

Bovenop het eiland staat de Suzaki-vuurtoren:

Naast een oude tempeltje:

Terwijl we aan het rondrijden waren kwamen we deze vrachtauto tegen:

Dus maar even gestopt om een paar foto’s te maken:

Aan de zuidkant van het schiereiland ligt de Ryugu Sea Cave. De grot is uitgesleten door de oceaan:

Van bovenaf kijk je in de poeltjes beneden:

Naast de grot ligt een zandbank van een meter of 100 hoog, waar ze soms op aan het skiën zijn. Vandaag was er alleen een mafkees die er op z’n kont vanaf probeerde te glijden. Geen succes.

Een tempeltje bovenop de berg, met een flesje sake.

Je waant je hier soms net in Californië, met al die palmbomen:

Op het puntje van Cape Irōzaki staat een kleine vuurtoren:

Achter de vuurtoren is een pad naar een rots met een tempel:

Je hebt mooi uitzicht op het water beneden:

En op de rotsen in de verte:

Met een beetje tegenlicht:

De uitzichten langs de weg zijn prachtig en er zijn regelmatig kleine parkjes en parkeerplaatsen waar je kunt stoppen. In Yusuge Park staat een beeld met een bel erin.

Bij Dougashima zou je met een bootje naar een grot kunnen varen…

Maar het waaide wel erg hard en ze zee was vrij ruig:

Meterhoge golven knalden tegen de kust aan:

Dus die bootjes hadden ze uit het water gehaald. Je kon wel naar de grot toelopen en er van bovenaf inkijken. Dat klotste inderdaad behoorlijk heen en weer:

Ze noemen het hier wel het Matsushima van Izu, omdat de rotsen aan de kust, met boompjes erop, doen denken aan de kustlijn daar:

Je kon de witte rotsen rechts op deze foto beklimmen. Vanaf bovenaf gezien was dat water helemaal mooi:

Wel prachtig om te zien, ik denk dat het met een rustige zee wel mooi is om hier een stukje te varen:

Op de parkeerplaats, een camper. Beetje klein, lijkt me:

We zijn nog kort gestopt bij Cape Koganezaki, met de mooie gele rotsen:

Hier waaide het helemaal hard, je kreeg de autodeur bijna niet open.

In de verte kon je Mount Fuji zien liggen:

Die zagen we door de dag heen wel vaker, maar soms behoorlijk vaag:

Bij Kumomi liggen twee eilanden: Ushitsuki-jima, dat ‘eilanden waar koeien zijn aangespoeld’ betekent. Tijdens een grote storm in 1816 is het dorpje overspoeld. Naderhand werden er twee koeien teruggevonden op deze eilandjes. Tegenwoordig is er een tempel op de ene.

We reden rond half zeven Atami weer binnen. De zon was net onder aan het gaan.

Dag 09 - Atami

Vandaag zijn we een dagje door Atami gaan toeren. De eerste stop was de Kinomiya Shrine. Als je binnenkomt sta je meteen voor een 1300 jaar oude boom:

In de boom is een klein altaartje gemaakt:

Het complex is enorm groot, ze hebben verschillende plaatsen om te bidden…. Of om foto’s van te maken:

Fushimi Inari:

Een mooi tempelgebouw:

Ze waren bezig de boel klaar te zetten:

Bovenop de tempel staat deze Ookusu. De boom is 2000 jaar oud en volgens de legende leef je een jaar langer als je er een rondje omheen loopt. Dat las ik alleen pas later, dus helaas…

Een close up van de boom:

Een klein bamboobosje:

Vanaf de tempel zijn we boodschappen gaan doen. Ze hadden wat doosjes die er erg lekker uit zagen:

Aangemaakte komkommers. Deze zagen er een beetje goor uit, maar smaakten wel lekker:

Dit zag er goed uit. Ik wist niet dat het hotel een barbecue had op het dakterras, dus daar gaan we morgen maar eens gebruik van maken:

Ohtani, je ziet hem overal in Japan:

Blikjes van Boss, met Pokemon:

Daarna zijn we naar Kiunkaku gegaan. Dit is een villa uit 1919 die wordt beschouwd als een van de drie mooiste villas van Atami. Ze hadden in ieder geval een mooie zaal:

Een Frans aandoende kamer, de Sun Room:

Een gastenkamer, met mooi uitzicht op de binnentuin en de vijver met koi-karpers:

Een ‘kapok’, geen idee wat het is, maar wel een mooi doosje:

Middenin de tuin stond een theehuis:

De tuin:

Aan het begin van de middag zijn we naar Atami Castle gegaan. Het kasteel is een replica, gebouwd in 1959 toen Atami populair werd bij Japanse toeristen.

Hartelijk welkom:

Je hebt vanaf hier wel heel mooi uitzicht op de stad:

Samurai-thijs:

Ze hadden beneden ook nog een paar echte samurai-outfits van een paar honderd jaar oud:

 

En zelfs een harnas voor een paard:

Omdat het kasteel op een rots staat kon je er niet echt goed een foto van maken. Toen we via een slingerweggetje naar benden reden had je er opeens mooi zicht op:

 

Vanaf het kasteel zijn we nog langs een warmwaterbron gereden: Hashiriyu Gensen:

Hier kwam vroeger 900 liter water per minuut uit de grond. De bron ligt in een grot en werd 1300 jaar geleden ontdekt. Je kunt er een meter of 10 inlopen, als je het ten minste niet te warm krijgt:

’S middags hebben we een tijdje zitten chillen bij het huisje, onder de yuzu-boom:

Een boekje lezen…

Tegen de avond zijn we naar het dorp gelopen.

Een sakura latte:

We hebben wat gegeten bij Jonathan’s. Dan merk je dat Atami geen Tokio of Osaka is: spaghetti zonder kaas bestellen kostte een hoop moeite, met 3 verschillende pogingen in google translate. Maar uiteindelijk is het gelukt.

Op het strand zat iedereen al klaar voor het vuurwerk van vanavond. Dit was rond 17:30, de vuurwerkshow begon pas om 20:20! Japanners houden echt van wachten.

De 80e verjaardag van de vuurwerkshow, die een keer of 10 per jaar plaatsvindt:

En er was iets aan de hand met een trein, die schijnbaar 100 jaar bestond. Het was mooi druk op het station:

’S Avonds hebben we de vuurwerkshow vanaf het hotel bekeken. 20 minuten duurde het, erg mooi!

Dag 10 - Shuzenji & watervallen

De laatste dag in Atami.

En aangezien we een auto hebben zijn we nog een rondje gaan touren. Eerste stop: de Nirayama Reverberatory Furnaces.

Het klinkt allemaal een beetje vaag, maar schijnbaar zijn het napalmovens, wat mij nog steeds niks zegt. Maar goed, het zijn ovens die gebruikt werden om kanonnen te maken. Ze staan er al sinds 1853.

Een minuutje of 20 verderop kwamen we bij de Shuzenji Tempel.

Bij de ingang staan deze beelden. Ik weet nooit of ze bedoeld zijn om angst aan te jagen, of dat het een Japanse voorouder van Gerard Joling moet voorstellen (een beetje gay).

Een mooi beeldje bij de ingang:

Bij veel tempels staan dit soort draken die water spugen, waarmee je je handen kunt wassen voordat je gaat bidden:

De ingang van de tempel:

Er was een klein museumpje dat er vooral was voor een dodenmasker van Minamoto Yoriie (1182-1204). Dat was de tweede shogun van Kamakura, die vermoord werd in deze tempel. Door vergif in z’n badwater:

Geen idee waarom deze zo boos keek:

Een oude lantaarn:

De bomen zijn hier al uitgebloeid:

Een woodblockprint van hoe het er hier vroeger uitzag:

En zo ziet het er nu uit:

Iets veranderd, en ze hebben tegenwoordig een Pokemon putdeksel:

We hebben nog een rondje door het dorp gemaakt. Langs een mooi bruggetje:

En toen zijn we verder gereden naar Joren Falls. Deze waterval is 17.000 jaar geleden ontstaan, toen na een vulkaanuitbarsting de loop van de rivieren is gewijzigd. D’r staat een beeld van een mannetje die de weg wijst:

Nog even een paar honderd meter naar beneden, de trap af. En daar is hij dan:

Doordat er in dit gebied zoveel bronwater is, dat een redelijk vaste temperatuur heeft, zijn er een hoop wasabi-plantages:

Het is wel mooi om te zien, al dat groene blad:

En dit zijn dan die rauwe wasabi’s:

Ik heb het maar bij een wasabi ijsje gehouden, die smaakte goed:

Van de Joren Falls zijn we naar de Kawazu 7 Waterfalls gereden. Net voordat we aankwamen moesten we over dit bouwwerk heen. De Kawazu-Nanadaru Loop Bridge. De brug is 45 meter hoog en je draait er twee rondjes overheen. Net als je d’r duizelig van begint te worden ben je aan de andere kant:

Er zijn zeven watervallen, de een wat mooier en groter dan de ander:

Een beeldje bij een van de watervallen:

Halverwege het pad naar boven stond er een kratje met allemaal kleine plantjes:

En iets verderop stond deze struik langs het pad. Een papierstruik, schijnbaar:

De laatste waterval was Kamadaru Falls. Waar het water over een stuk lava heen naar beneden komt:

Daarna kon je nog een stuk naar boven klimmen, naar de ‘Origin of Saruta Depth’. Ik dacht dat dat het begin van de watervallen zou zijn ofzo, maar het bleek dat Sarutha een god was die hier ooit een grote forel heeft gevangen.

Voor niks helemaal naar boven geklommen dus:

Toen maar weer naar beneden gelopen. Onderweg stond er een mandje met stenen langs de kant. Voor 100 yen mocht je er één op een geluksmandje in de rivier gooien. Maar daar zat net een vogeltje op te chillen:

’S avonds dachten we te gaan barbecuen. Wij vlees gehaald. Komen we bij het hotel terug, blijkt dat de barbecues alleen in het weekend geopend zijn. Dus toen alles maar in de koekenpan gegooid…

Dag 11 - Hakone & Gotemba

We zijn vanochtend rond 07:45 uit Atami vertrokken richting Fujikawaguchiko. We zijn eerst gestopt bij Hakone, maar hier is het altijd druk, dus het kan geen kwaad om op tijd te zijn:

Er waren al een paar vissers bezig op het meer:

Op weg naar de Hakone Shrine:

Die aan het water ligt:

Bij deze ‘Peace Tori’ hebben ze hekjes en wachtrijtjes geplaatst, met de vraag of je maximaal 3 minuten over je foto wilt doen. Nu stonden er 4 mensen voor ons, later op de dag schijn je 90 minuten in de rij te moeten staan:

Achter de tori ligt de main shrine:

90 treden naar boven, langs 600 jaar oude bomen:

Een kleine shrine:

Het plafond van een van de bijgebouwtjes, mooi beschilderd:

Wat is er beter dan 1 drakenfontein? 9 drakenfonteins:

Een beeld met een voetbal. Dit lijkt me geen hond om mee te spelen:

Op weg naar beneden kwamen we nog langs dit bouwwerk, dat achter glas stond:

Van de Hakone Shrine zijn we naar Sounzan Station gereden. Hier kan je met een kabelbaantje naar Owakudani (Valley of Hell):

Ze verkopen hier zwarte eieren die ze koken in een van de sulfurgaten in de grond.

In 2015 is het even dicht geweest, omdat er vulkanische activiteit was, waardoor er een nieuw stuk berg begon te stomen:

De eieren, ze smaakten wel lekker:

Tussen de middag zijn we bij de Gotemba Premium Outlets gaan kijken. Ze hebben hier bijna 300 winkels en je hebt uitzicht op Mount Fuji:

Een boerenzwaluw:

Snoopy Fuji:

Pikachu Fiji:

Nog meer Pikachu Fuji:

Pikachu met de echte Mount Fuji:

Hoe dichter bij we Kawaguchiko kwamen hoe beter we ‘m konden zien:

Je rijdt hier bijna overal op tolwegen. Op zich geen probleem, alleen moet je dan wel opletten welke afslag je pakt: wij hadden er een waar je niet kon betalen. Je kon er alleen uit met een tolbadge. Dan sta je mooi te kijken. Gelukkig kwam er al snel een mannetje over de intercom die zei dat hij het poortje open zou doen, zodat we een u-turn konden maken naar de volgende afslag.

Tegen half drie zijn we nog even gestopt bij de Kitaguchi Hongu Fuji Sengen Shrine. Een hele mond vol, maar wel mooi:

De shrine uit 1615 lag tussen de bomen verstopt:

Het altaar. Vroeger begonnen ze vanaf hier de beklimming van Mount Fuji. Eerst even bidden en dan de berg op.

Een boom van meer dan 1000 jaar oud:

Daarna zijn we naar het Fuji World Heritage Center gereden. Een soort gift shop/museum:

Het ligt hier allemaal op een kilometer hoogte. En hoewel het 19 graden is, ligt er op sommige plekken nog wat sneeuw:

Bij het station ligt deze Lawson, die schijnbaar via Instagram bekend is geworden:

Er staan borden en een regelneef om de toeristen in bedwang te houden:

Nu we er toch zijn maar even een kippetje gehaald:

En toen zijn we doorgereden naar La Vista Fujikawaguchiko, waar we 3 nachten blijven. We hebben een kamer met balkon en uitzicht op Fuji:

En zelfs uit de badkuip kun je de berg zien:

’S avonds nog een laatste blik op Fuji geworpen:

En toen een Fuji-biertje genomen. Blauw bier, maar daar proef je niks van:

Dag 12 - Fujikawaguchiko

Vanochtend waren we rond 6 uur wakker. Meteen even uit het raam gluren en ja hoor: hij was er nog.

Een uurtje wachten op het ontbijt.

En daarna zijn we meteen op pad gegaan. Eerst naar de Chureito Pagode. Een beste klim omhoog.

Het uitzicht van bovenaf:

Zo vroeg in de ochtend staat de zon mooi op de pagode en Mt. Fuji: 

En op de kat, die er rondhing:

Daarna was het weer dezelfde lading trappen naar beneden:

Nog even een blik onder de tori door:

Dit zag er indrukwekkend uit, maar bleek een brandput te zijn:

Een mooie tuin op weg terug naar de auto:

En toen zijn we naar Shimoyoshida Honcho Street gereden. Dit straatje staat bekend omdat Mt Fuji er precies in het verlengde van ligt:

Van de winkelstraat zijn we naar de Kawaguchi Asama-jinja Shrine gereden.

Ook hier staan oude, enorm hoge bomen:

De tempelpoort:

Deze tempel is ooit gebouwd om Mt. Fuji te kalmeren na de uitbarsting van 865.

Het gebouw is afgebrand in 1606 en daarna herbouwd.

In het bos eromheen zijn nog wat kleinere gebouwtjes te vinden. Het is hier echt enorm rustig, alsof je in een nationaal park rondloopt.

Er staan 7 heilige bomen rondom de tempel. Ze zijn allemaal meer dan 40 meter hoog ouder dan 1200 jaar. De grootste heeft een stamomtrek van 30 meter.

Van de shrine zijn we naar de Tenku no Torii gereden. Deze poort stond bovenop een berg, waar je via een smal weggetjes naartoe moest.

Op het bordje hierboven wordt gevraagd of je niet meer dan 3 minuten per groep foto’s wilt maken. Daar hadden deze Chinese kneuzen geen boodschap aan. Die stonden gewoon rustig een kwartier te poseren alsof het voor de fuckin’ Vogue was:

Maar goed, een kwartier later waren wij aan de beurt om een foto te maken. En het was het wachten wel waard:

Een het eind van de ochtend zijn we een paar grotten in gegaan. De eerste was de Narusawa Ice Cave:

Er zijn meer dan 100 grotten rondom Mt. Fuji.

Een Bonte mees, bij de ingang:

Een kleine ice shrine:

Ze hadden de stukken ijs op sommige plekken uitgelicht:

Dit deel was afgesloten, en je mocht niet aan het hek komen. Maar wat daar de reden voor was? Het ijs erachter was 3 meter dik:

Deze grot was op sommige plaatsen maar 91 centimeter hoog, dus je moest een beetje moeite doen om er doorheen te komen. Na een minuut of 10 in die smalle gangetjes is het ook wel weer fijn om buiten te staan:

De volgende grot was de Wind Cave, die een kilometer verderop lag.

Al deze grotten zijn zo’n 1100 jaar geleden na een uitbarsting van Mount Nagao ontstaan.

Ook hier een kleine shrine, hopelijk helpt dat tegen het instortingsgevaar.

En hoewel dit de Wind Cave werd genoemd, was ook hier genoeg ijs te zien:

Ze gebruikten deze grotten tot 1955 voor de opslag van zijderupsen en boomzaden .

Op sommige plekken hadden ze wat lampen opgehangen zodat de de kleuren van de stenen goed kon zien:

IJspegels bij de vleet:

Eenmaal buiten kon je een stukje van het pad af gaan, zodat je het bos kon zien:

De laatste van de drie grotten was de Bat Cave. Hier moest je een helm op. Dat leek me een beetje onzin, maar eenmaal binnen snapte ik waarom: een keer of 10 m’n kop gestoten aan het plafond: 

Sommige stukken waren ook wel erg laag. Hier was de Japanner voor me bezig om half kruipend verder te komen:

Hoewel ze het de Bat Cave noemen schijnen er nauwelijks vleermuizen meer te zitten. Niet zo vreemd met al die toeristen die er de hele dag in en uitkruipen. De vleermuizen die er nog wel zijn zitten in een afgesloten stuk:

Na al dat klimmen hadden we wel honger gekregen:

’S middags zijn we het dorp in gegaan. Eerst naar Shokopan, voor Fuji pudding en Fuji brood:

Erg leuk gedaan:

En toen nog naar de Love In Bakery, voor een ander Fuji broodje:

’S Avonds hebben we wat te eten gehaald bij de supermarkt en gegeten op het balkon:

Dag 13 - Fujikawaguchiko

Fuji in de ochtend. Daar hebben we wel geluk me gehad de afgelopen drie dagen: er zit nu regen aan te komen en dan kan het maar zo zijn dat je de berg een week niet ziet.

Het ontbijt is hier prima:

Een vogel onder het raam:

Vanochtend zijn we naar Lake Motosuko gereden. Hier rijden Japanners op nieuwjaarsdag naartoe om de zon boven Fuji uit te zien komen:

Het meertje staat ook op het 1000 Yen biljet:

Op weg terug richting Fujikawaguchiko reden we een stuk tussen de bossen door. Een eindje verderop stak er nog een hert de weg over:

Even een pit stop voor een Doraemon-ijsje:

En toen zijn we met de Mt. Fuji Panoramic Ropeway een berg op gegaan naar een uitzichtpunt:

Mooi uitzicht van bovenaf inderdaad:

Lake Kawaguchiko, een van de meren in de Fuji 5 Lakes Area:

We Love Fujisan:

Wat is een berg zonder tori:

Je kreeg korting op een boottripje bij een combi-kaartje, dus die hebben we er ook maar bij gedaan. Op weg naar het bootje:

Er passen denk ik 100 man op de boot. We gingen erop met 8 mensen. Maar net voordat hij zou afvaren kwam de bus Chinezen aanrijden en was de boot opeens vol. Wel vermakelijk om de zien hoe asociaal die gasten zijn. Elkaar aan de kant te duwen om 10 selfies met Fuji te kunnen maken. Ik denk dat Japanners er, net als ik, schijtziek van worden.

Sommigen hadden het slimmer bekeken, die boekten een speedbootje:

Je kon het hotel zien:

Wel mooi zo, vanaf het water:

Toen we terugkwamen was dit de rij voor de kabelbaan. Ook hier waren de Chinezen aangekomen. En ja, ik loop er vaak over te drammen maar het wordt gewoon irritant: waar je vroeger weleens in een rij stond, worden er nu 5 touringcars naast geparkeerd en is die rij van 20 mensen, opeens een rij van 250 mensen.

Schijnbaar zijn er inmiddels 500 miljoen Chinezen in de middenklasse, waarvoor Japan op 2,5 uur vliegen ligt. En die komen dus met bijna 2 miljoen mensen per maand. Ter vergelijking: er komen 6600 Spanjaarden per maand en Nederland haalt de lijst niet eens. 

’S middags zijn we naar het Chineesvrije Maglev Test Center gereden:

 

Ze testen hier een nieuwe trein die magnetisch boven een rails zweeft. Tot 130 kilometer per uur rijdt hij op wielen over een betonnen baan, daarna begint hij te zweven.

Een magneet uit de trein:

Ze hadden een coupe staan met wat stoelen erin om een idee te geven hoe het eruit komt te zien:

En een miniatuurbaantje:

Ze zijn hier een aantal dagen per week aan het testen op een baan van 42 kilometer:

Zo’n beetje elk kwartier komt de trein voorbijrazen met bijna 500 km/u. En eens in de zoveel tijd staat hij een tijdje stil om mensen die ingeloot zijn op te pikken. Helaas mogen alleen Japanners meedoen aan de loting.

Dus ik moest het met deze doen:

Straks kan je in 67 minuten van Tokyo naar Osaka. Sneller dan met de Shinkansen en sneller dan met het vliegtuig:

In Japan hebben ze overal stempels:

Een model buiten:

Aan het eind van de middag zijn we nog naar het Kubota Itchiku Art Museum gegaan.

Vreemde vogels, net zoals het museum, dat meer opgezet leek te zijn als 4 winkeltjes waar toevallig een paar kunstwerken omheen stonden.

Al hadden ze wel een aantal kimono’s, gemaakt door de man waarnaar het museum vernoemd was.

En ze hadden een mooie tuin, met vijver:

Een beeld in een grot:

… of twee:

De buitenkant zag er wel mooi uit. De gebouwen zijn gemaakt van koraal uit Okinawa.

Binnen hing een mooie poster van Mt. Fuji:

’S avonds zijn we naar een winkelcentrum gereden. De wegwijzers hier:

We wisten niet wat we moesten eten, dus zijn we naar de Mos Burger gegaan:

Lekkere burgertjes en friet. Altijd vers gebakken, dus niet van die lauwe zooi:

Toen we terugkwamen bij het hotel stond deze auto in de garage:

Dat was alweer de laatste nacht hier, morgen gaan we naar Tokio:

Dag 14 - Naar Tokyo

Een laatste ochtend in Fujikawaguchiko. Fuji was vanochtend niet zichtbaar. Maar dat kan 20 minuten later opeens anders zijn:

Een laatste ontbijtje.

En toen zijn we op pad gegaan. Atami is maar een kilometer of 80 rijden, maar door alle slingerweggetjes door de bergen doe je er al gauw 2 uur over. We moesten de auto ‘vol’ afleveren, dus in Atami zijn we nog even wezen tanken. Dat doen ze hier wel grappig: de slangen hangen in de lucht, met een koordje eraan.

Op het station wist je meteen weer dat je in Tokio bent:

Bij Vuitton waren ze al in de lentesferen. Het lijkt erop dat de bomen hier over 2 of 3 dagen in volle bloei komen te staan.

’S avonds zijn we bij een doe-het-zelf restaurant okonomiyaki gaan bakken:

 

En nog een paar stukjes vlees erbij:

Beef skirt steak noemen ze het:

Op straat liep een gast op halve zeilboten langs:

Dan toch liever een paar Jordans:

Bij de Bic-Camera, hoeveel keuze uit douchekoppen heb je nodig?

Bij Shinjuku Station was een popup shop, geen idee wat het precies was maar het zag er wel geinig uit:

Een andere variant van de flesjes thee: 

De straten vol reclame in Shinjuku:

Dag 15 - Akihabara & Nakano

Vanochtend zijn we naar Shinjuku Gyoen gegaan. Het park hier om de hoek, waar wat bomen in bloei staan:

De Shinjuku Clock Tower.

Het regende een beetje vandaag:

Bij Doutor hadden ze lekker broodjes. Vlees gestoofd in rode wijn, met brie:

We zijn ’s ochtends naar Akihabara gegaan, een beetje winkelen, zodat je nog een beetje droog loopt. Dit leek een nieuwe hype te zijn hier:

Een soort Transformers leken het te zijn:

Bij Azone:

Ook nog even gekeken bij de Dollyteria, of er now nieuwe Blythes waren:

En een stukje door Akihabara gelopen:

Bij Tamashii Nations hadden ze de nieuwe Gundam staan:

Deze komt binnenkort levensgroot in Osaka te staan, voor de Expo 2025:

’S middags zijn we naar Nakano Broadway gegaan, mooi een stukje onder de overkapping lopen:

Sonic The Hedgehog, 25th Anniversary:

De winkel van Takashi Murakami:

Die gast wordt ook slapend rijk aan die Kaikai Kiki merchandise van hem. Elk jaar wordt alles een stukje duurder. De man schijnt inmiddels $100.000.000 bij elkaar geharkt te hebben, maar schijnbaar is het nog niet genoeg. Lachend naar de bank waarschijnlijk:

Op weg terug naar het hotel kwamen we deze kwaad kijkende gele katten tegen:

’S avonds zijn we naar een klein gyoza-restaurantje gegaan:

Ik had online gereserveerd, maar dat was een Japanse site. Wel vertaling gebruikt en dat zou een tafeltje voor 2-6 personen moeten zijn. Toen we binnen kwamen werd er een tafeltje aangewezen, dus ik dacht prima, maar zal even melden dat ik gereserveerd had zodat ze weten dat ze er zijn. Begint die gast opeens te lachen, loopt verder naar achter, trekt een gordijn omhoog. Bleken we een of ander privé-hokje voor 6 personen te hebben gereserveerd.

Het eten was wel lekker. Gefrituurde gyoza’s:

Leuk om eens te proberen, maar minder lekker dan de normale:

En nog 2 dumplings. Ik dacht dat het van die kleine dingen zouden zijn, maar het waren twee dikke gehaktballen:

Dag 16 - Ginza & Shinjuku

Vanochtend zijn we naar de Hanazono Jinja Shrine Flee Market gegaan, omdat er op zondagochtend niet heel veel te doen is hier.

Het was een klein marktje bij een tempel. Ze hadden wel wat geinig oude dingen liggen, maar ook veel printjes die eruit zagen alsof ze die zelf op het kopieerapparaat hadden gemaakt. Dit was wel geinig, schijnbaar een paar Hollanders, 255 jaar geleden in Kyoto:

Rond een uur of 10 zijn we naar Tokio Station gegaan.

Een beetje rondkijken in Character Street:

Pikachu de conducteur:

We hadden gezien dat ze hier die Potama uit Osaka ook hadden. We dachten even snel zo’n ding op te pikken, maar daar dachten ze hier anders over: ruim 20 minuten moeten wachten, terwijl er maar drie anderen voor ons waren:

Bij Nishi Ginza, Sanrio World:

Iets verderop stond een nieuw gebouw van Sony: Sony Park:

Geen idee welke idioot deze naam verzonnen heeft, maar met een park heeft het helemaal niks te maken.

Eėn grote betonnen bende. Ik dacht dat er misschien op een van de andere verdiepingen wat bijzonders te zien was, maar het bleef vooral bij beton:

Bij Ginza Six hadden ze een tentoonstelling van Kenji Yanobe: Big Cat Bang:

Geen idee wat de bedoeling ervan was, maar het zag er wel mooi uit:

In het gebouw van Nissan stond deze wagen: Nissan Hyper Force, een elektrische supercar: 

En ze hadden een Formule E auto staan, topsnelheid 322 km/uur: 

Sony zat een paar verdiepingen hoger in hetzelfde gebouw. Ik was benieuwd of ze inmiddels al een keer een nieuw model Aibo hadden uitgebracht. 2025, techniek is inmiddels vergevorderd. Maar helaas, nog steeds dezelfde die ze al 10 jaar maken:

De straten in Ginza zijn op zondag vanaf 12:00 afgesloten voor verkeer: 

Dus dat loopt wel lekker. Alleen jammer dat ze zo weinig bankjes hebben, dus om even uit te rusten kom je dan al gauw bij de Mc: 

Daarna zijn we nog een stukje verder gelopen: 

Naar het Pokemon DX Center: 

Net als een hoop andere mensen: 

Je ziet hier soms de meest debiele teksten op kleding staan. “Body Tastes Clothes”: 

De metro terug naar Shinjuku:

Waar we ’s avonds nog wat hebben rondgesjokt: 

En toen sushi zijn gaan eten. Ze hadden hier een nieuwe variant met een gigantisch breedbeeldscherm waar je op kon bestellen: 

Gezouten fugu: 

Na het eten zijn we nog even naar de andere Tokyu Stay in Shinjuku gelopen. Ze hadden daar een Licca tentoonstelling in de lobby: 

En toen terug naar het hotel. 

We hebben gisteren en vandaag een kilometer of 13 per dag gelopen. En tussendoor de hele tijd stilstaan en wachten, dus daar krijg je op een gegeven moment wel zere voeten van…

Dag 17 - Harajuku & Meguro

Vanochtend stonden we om 10:30 voor de deur bij Jins. Dat is een Japanse brillenzaak waar je in een uur een bril op sterkte kunt laten maken. Ze meten je ogen, checken even in de bakjes of ze de glazen hebben en dan gaan ze aan de slag. Een half uurtje later is de bril klaar, voor 53 euro.

Voordat we naar de brillenzaak gingen waren we nog even bij de Daiso. Ik 3 lollies voor 65 cent gehaald. Was aan het afrekenen, loopt er een (zeldzame) Japanse zwerver voor me, die ook drie lollies pakt en de winkel ermee uitloopt. Ik vond het wel vermakelijk, maar de vrouw van de Daiso begon tegen 'm aan te zwammen. Dus ik zei: ik betaal die drie lollies wel. Zo gezegd zo gedaan. 

Liep die man de hoek om, langs een ander deel van de winkel. Zag een andere medewerkster 'm met die lollies lopen. Telefoon al in de hand om te gaan bellen. Ik zeg: 'sumimasen, I paid for those lollipops sjappie'.  Ze keek een beetje vragend. Ik de bon laten zien. En toen vonden ze 't goed.

Chupa Chups 1, Daiso 0. Bye bye.

Vanaf de brillenzaak zijn we naar Harjuku gegaan. Even bij Nike gekeken. Niet heel origineel met de prints, zelfde als in Osaka:

 

En toen zijn we een stukje door de Takeshitadori gelopen. Echt ongenadig druk.

Het lijkt erop dat de meesten alleen dit straatje op en neer lopen, omdat ze in boekjes van 20 jaar geleden lezen dat dit the place to be is. Ik wilde even bij de Rolling Stones winkel kijken, dus dan ontkom je er niet aan…

We zagen op straat wel weer iemand lopen met een jas met een mooie vertaling: “Don’t Chace, Attract’ . Snap niet hoe ze het soms voor elkaar krijgen, je zou denken dat Google Translate inmiddels ook Japan bereikt heeft:

Deze gasten leken uit een jaren 90 videoclip te komen. Kris Kross, maar dan met de prijskaartjes en maatlabels nog aan de spijkerbroek:

Bij de MOMA-winkel, skateboards van Murakami:

De winkel van Coach, aan Cat Street zag er wel leuk uit:

De ingang van Jordan World of Flight:

Hier was opeens niks meer te doen. Vorig jaar stonden er nog rijen voor de deur:

Wel grappig, van die retro shirtjes, alsof ze uit de jaren 90 komen:

Bij Toy Sapiens hadden ze een Japan Limited Stormtrooper. Met kersenbloesems:

En een levensgrote Young-Hee uit Squid Game: 

Een kruising in Harajuku, hier was het al wat rustiger. Al wilden we ergens zitten om even bij te komen, maar dat was dus niet te doen: overal zat het vol, of er stonden al mensen in de rij. Wat ook niet meehelpt is dat ze hier gewoon gaan zitten, bijvoorbeeld bij een Starbucks, en dan vrolijk gaan liggen snurken of een boek gaan lezen. Geen medewerker die na 15 minuten vraagt of ze misschien een keer weg willen gaan.

Dus zijn we maar door gaan lopen. Een mooie wagen, als reclame voor de deur van een winkel:

In Harajuku zit nu ook een Junie Moon winkel:

Ze hadden hier een enorme Blythepop staan:

’S middags zijn we nog even naar Meguro gegaan, om de bloesems aan de rivier te bekijken: 

Ik dacht eerst dat de meeste al uitgebloeid waren, maar er zitten nog een hoop knoppen aan dus ze zijn nog niet in volle bloei geweest. De laatste dagen is het wat frisser hier, dus dat zal misschien ook nog wel even duren.

Vanavond zijn we naar de Korean BBQ gegaan. 

All you can eat, met wagyu en bier:

Dus dat zit wel goed. Valeri is meer van de knakworsten met mais:

Wie is toch die man, die de reclameposters verwisselt? Nou, dit is ‘m! 

Dat was een mooi avondje in Shinjuku. 

Dag 18 - Ueno & Ikebukuro

Een regenachtige dag vandaag. Het lijkt hier zelfs de hele week te gaan regenen. Maar goed, je kan ook thuis in de regen zitten. Dus paraplu’s gepakt en op pad gegaan. Eerst zijn we naar Ueno gegaan, we wilden naar het park, maar het regende als een gek, dus dat hebben we maar overgeslagen. We zijn wat winkels in gegaan. Hobby Off, met een lading oude Playstations: 

De Sanrio Gift Gate, altijd fijn in de regen:

Binnen in het station: 

Een kopje matcha strawberrythee bij Afternoon Tea, om op te warmen: 

Op het perron kwamen we een automaat tegen waar deze sleutelhangers in zaten: 

Van Ueno zijn we naar Ikebukuro gegaan. In de hal van het station hadden ze een marktje met allemaal kastenspullen. Deze waren wel geinig: 

Bij de Loft hadden ze deze dingen staan, leuk om thuis eens te proberen: 

En er was een Licca tentoonstelling: 

Niet heel groot, maar wel leuk om te zien: 

Een of andere baardolie, van Star Wars. Ik snap de combi niet helemaal, maar het zal wel verkopen: 

Na een paar uur sjokken in de regen… 

Waren we er wel even klaar mee, dus rond 15:30 waren we terug in Shinjuku. ’S avonds zijn we nog een keer gaan doe-het-zelf-okonomiyaki-bakken. 

Het enige mooie van al die regen, weerspiegelingen in de plassen: 

En daarna nog even wat winkels in. Bij de Bic Camera hadden ze een nieuwe bril: 

Die zou auto focus moeten hebben, alleen was mijn hoofd te breed of de bril te smal. Ik zag er in ieder geval weinig scherp in: 

Tegen 20:00 vond ik het wel mooi geweest. Hopelijk is het morgen toch nog net wat beter weer dan vandaag. 

Dag 19 - Shibuya

De laatste dag in Tokyo. We zijn vandaag naar Shibuya geweest. De meeste winkels zijn daar pas vanaf 11:00 open, dus we konden rustig aan doen. Op Shibuya Scramble was het vrij druk: 

Bij Muji, matcha aardbeien: 

We zijn nog even kort bij de Nintendo- en Pokemonwinkel gaan kijken. Maar als je er 1 gezien hebt, dan heb je ze allemaal wel gezien. En hier was het echt belachelijk druk. Reminder voor een volgende keer: Shibuya overslaan. 

Bij Gallery 2 Shibuya, een basketbalwinkel: 

Toen we in Tokyo aankwamen zat de metro flink vol. En daarna viel het eigenlijk wel mee. Tot vandaag dan. Van Shibuya naar Yoyogi, toen was het even aanduwen: 

Tussen de middag een hamburger van de Shake Shack. Dat ging op z’n Japans: 'stel je eigen burger samen'. Sla, saus, ui, geen kaas. Wat zit erop: kaas. “Ja, de dingen die je aanvinkt zijn extra, er zit altijd kaas op”. “OK, maar ik zie geen extra sla”. Toen gingen ze ‘m omruilen. 

Mart Smeets-trui mokken bij de Franc Franc:

Deze dingen hadden ze bij Tokyu Hands: 

Die kan je op je toetsenbord leggen als je aan het werken bent. Zo dus: 

Bij 7-Eleven, de drie varianten Het is dat die thee zo goor is: 

Resident Evil, bij 0101: 

En een Transformer: 

Dollyteria, ook in 0101: 

En Angelic Pretty. Zoals je vroeger Japanse meisjes in Harajuku zag lopen. Tegenwoordig lopen er vooral toeristen met gekleurde haren rond. Of buitenlanders waarvan je je afvraagt of het nou een man of een vrouw in een jurk is. Onder het mom van 'kijk mij eens lekker gek doen in Japan'.

’S avonds nog een tonkatsu gegeten bij Wako: 

En omdat het droog was na het eten, hebben we nog een rondje door Shinjuku gelopen.

Pac Man op het Tokyo Government Building: 

Een straatje in Shinjuku: 

Toen we terugkwamen bij het hotel stond deze in de lobby. Schijnbaar komt de tentoonstelling binnenkort hierheen: 

Morgen vliegen we om 12:30 terug naar Nederland.

Dag 20 - Naar huis

Ik zag behoorlijk tegen die 13 uur vliegen op, maar we hadden gelukkig twee stoelen naast elkaar, helemaal achterin het vliegtuig. Toen we op het vliegveld waren kreeg ik een popup dat er upgrades beschikbaar waren. Nog 2 stoelen in business class over. Aangezien het zo’n tyfuseind vliegen was hebben we dat maar gedaan. Eerst even chillen in de lounge, met gratis eten. 

En toen zaten we opeens helemaal voorin. Dat is wel andere koek, mooi languit liggen… 

En lekker eten: 

Een tussendoortje: 

Wel geinig, normaal vlogen we altijd linksom terug, boven Rusland langs, of er onderdoor vanwege de oorlog. Nu gingen we rechtsom, helemaal boven Amerika langs, over de Noordpool. 

We vertrokken vanuit Tokyo op donderdag om 12:30. En dan vlieg je met de tijd mee en kom je Amerika binnen waar de dag net begint, op donderdag 00:00. Vervolgens vlieg je nog een keer dezelfde dag door. Een beetje Back To The Future. 

Ondertussen een beetje series kijken: 

En eten:

En toen waren we een uur eerder dan gepland (18:26 ipv 19:25) weer op Schiphol. Even met het busje naar Ibis om de auto op te pikken en net voor 21:00 waren we terug in Apeldoorn. De volgende ochtend maar eens gekeken wat er nou allemaal hadden gekocht daar in Japan: